MŮJ ÚTĚK. Wystawa Nadii Lichtig w ramach programu „Rezydenci w rezydencji”

2 lis, 2021Aktualności

[dss_post_featured_image _builder_version=”4.5.7″ _module_preset=”default”][/dss_post_featured_image]

„Můj útěk” (czes. „Moja ucieczka”) to pierwsza solowa prezentacja Nadii Lichtig w Polsce (artystka brała udział w wystawie zbiorowej w CSW Łaźnia w 2020 roku). Lichtig zaprezentuje dwa cykle prac, w których zajmuje się tematem pamięci, zarówno osobistej, jak i zbiorowej. Artystka podąża śladami swojej babki, która uciekła z obozu koncentracyjnego w Zamościu, by przez Karpaty dotrzeć do Budapesztu. Lichtig rekonstruuje tę dramatyczną podróż poprzez malarstwo, grafikę, frottage, rysunek i dźwięk. Autorka stara się zinterpretować wewnętrzne obrazy i emocje związane z tą historią, zapośredniczone przez opowieść babci. Ideą projektu jest kwestionowanie pamięci i badanie, jakim podlega ona zmianom, analizowanie relacji między pamięcią i fikcją oraz interpretowanie obrazów powstających na podstawie wspomnień.

Nadia Lichtig (ur. 1973) jest artystką wizualną, pisarką i muzyczką. Urodziła się w Monachium, w rodzinie o czesko-węgiersko-serbsko-chorwackich korzeniach. Obecnie mieszka i pracuje we francuskim Montpellier. Lichtig studiowała na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium (Ludwig-Maximilians-Universität München) oraz w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu (Ecole Supérieure des Beaux-Arts de Paris), którą ukończyła z wyróżnieniem w 2001 roku. Od 2009 roku wykłada jako profesorka sztuk pięknych w ramach centrum Montpellier Contemporain – MoCo (moco.art). Nadia Lichtig studiowała sztuki piękne i lingwistykę, dzięki czemu jest w stanie łączyć wiedzę i doświadczenie z obu dziedzin w swojej praktyce twórczej.

Prace Lichtig stają się zatem przestrzenią, w której artystka stawia pytania o język, pamięć i traumę; bada obszary cielesności, z którymi wiążą nas uwarunkowania lingwistyczne. W jej wielopłaszczyznowych cyklach zebrane świadectwa jednostkowych doświadczeń zostają przeniesione w różnorodne media, aby ukazać, jak z opowieści powstają obrazy. Lichtig korzysta z szerokiego spektrum środków wyrazu takich jak: fotografia, malarstwo, performans i dźwięk, nie traktując ich jednak jako techniki, które należy opanować do perfekcji – postrzega je natomiast jako źródło sposobności, by podać w wątpliwość naszą zdolność odczytywania teraźniejszości.

Czas trwania wystawy: od 29.10.2021 do 16.11.2021
kuratorka: Jagna Domżalska
miejsce: Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu, Laboratorium

https://www.facebook.com/events/1496389904049680/

Aktualności

Polecamy

Kama Zboralska o rzeźbie i rynku sztuki w Polsce

Przez dekady rzeźba funkcjonowała w powszechnej świadomości według utartego, niemal pomnikowego schematu. Kojarzyła się z ciężką bryłą z marmuru lub brązu, zastygłą na wysokim cokole, albo z pamiątkowym popiersiem w muzealnej sali, do którego nie wolno się zbliżyć, a tym bardziej go dotknąć. Zastygła, dystyngowana i niedostępna – trwała w bezpiecznym dystansie od codziennego życia. Tymczasem świat trójwymiarowego tworzywa przeszedł cichą, lecz głęboką rewolucję.

PRZECZYTAJ

Oś Transcendencji – rozmowa z Maliną Wieczorek

Twórczość Maliny Wieczorek, a w szczególności jej najnowsza wystawa „Oś Transcendencji”, stanowi radykalną propozycję powrotu do podmiotowości. Jako artystka, która przez lata z sukcesem łączyła świat kampanii społecznych z czystą formą malarską, Wieczorek zaprasza nas do procesu, który wykracza poza ramy estetyki.

PRZECZYTAJ

Rozmowa ze Stasysem Eidrigevičiusem

Większość z nas patrzy na świat w sposób zaprogramowany na ignorowanie niewygodnych detali. Przesuwamy wzrokiem po nieszczelnych oknach, unikamy myśli o przemijaniu, a dźwięki pogrzebowych pieśni traktujemy jak tło, od którego najlepiej się odciąć. Stasys Eidrigevičius, wnikliwy obserwator ludzkiej kondycji robi dokładnie odwrotnie.

PRZECZYTAJ
Share This