Oś Transcendencji – rozmowa z Maliną Wieczorek

Koncepcja „Osi Transcendencji” w wydaniu Wieczorek jest daleka od ezoterycznych uniesień. To termin oznaczający proces dojrzewania do samego siebie. W świecie zdominowanym przez powierzchowne bodźce, artystka definiuje transcendencję jako codzienne, wręcz rzemieślnicze spotkanie z własnym istnieniem. Kluczem jest tu odwaga do zadawania pytań: „Gdzie jestem ja jako człowiek?” oraz „Gdzie sytuuję się jako kobieta w tej konkretnej przestrzeni życiowej?”. Tak rozumiana sztuka przestaje być jedynie dekoracją, a staje się pogłębionym wglądem. To próba odnalezienia esencji, która łączy nas z milionami lat historii ludzkości, pozwalając na stabilne osadzenie w „tu i teraz”.

W swojej twórczości Malina Wieczorek wprowadza pojęcie figuracji postkobiecej, która stanowi odważne odejście od tradycyjnego aktu. Artystka rezygnuje z portretowania indywidualnych cech twarzy czy mimiki, sprowadzając sylwetkę do uniwersalnego znaku. Ciało nie jest tu obiektem reprezentacji, lecz zapisem i archiwum doświadczeń. Najwyraźniej widać to w cyklu Madonnym, gdzie skomplikowane wzory na ciele przypominają tatuaże – wizualne ślady przeżytych historii. Ciało staje się tu runą lub rytem naskalnym, analogicznym do tych z jaskiń w Lascaux. Gest i ułożenie sylwetki mówią o emocjach więcej niż jakikolwiek wyraz twarzy.

Cykl malarski „Terra Ignota” nie odnosi się do geograficznych odkryć, lecz do nieustannego procesu „wykluwania tożsamości”. To poszukiwanie wewnętrznej wolności i prawa do pełni, bez konieczności szufladkowania się w jednej, narzuconej roli społecznej.

Artystka i kuratorka wystawy, Barbara Siatkowska, przywołują w tym kontekście postać Virginii Woolf i jej koncepcję „własnego pokoju”. Nie chodzi jednak o przestrzeń fizyczną, lecz o przestrzeń duchową i intelektualną, w której kobieta odzyskuje swoją podmiotowość.

Twórczość Maliny Wieczorek zyskuje uznanie na całym świecie – od Times Square po Tokio. Wyrazem tego prestiżu jest osobiste zaproszenie od prof. Pasquale Celony na Biennale we Florencji w 2027 roku. To dowód na to, że jej przekaz o „Osi Transcendencji” jest uniwersalny i niezwykle potrzebny w dzisiejszych czasach.