Uladzimir Pazniak – My po prostu zdechniemy, a oni pójdą do Nieba
W 2018 roku media obiegła wypowiedź Władimira Putina: „Agresor powinien wiedzieć, że kara jest nieunikniona. My jako męczennicy trafimy do raju, a oni po prostu zdechną.” Wyrwane z kontekstu sformułowanie natychmiast rozbudziło wyobraźnię.
Dmitrij Pieskow wyjaśnia, że słowa Putina należy traktować jako alegorię. Polityk staje się tym samym twórcą moralitetów, nauczycielem sztuki umierania. W przemowie Putina następuje wyraźny podział na zwykłe zdychanie jednych i wizję utopijnej nieśmiertelności dla drugich.
Uladzimir Pazniak w swoich praktykach konfrontuje idealistyczne wizje publicznych przestrzeni pamięci z doświadczeniem brudnego zabijania i realnego umierania jednostki. Wystawa zbudowana z fragmentów kolekcji artysty jest subiektywnym obrazem posthistorii, postczłowieczeństwa. Jest uniwersalną alegorią aktualnej sytuacji nagromadzenia napięć, dystopijną wizją rzeczywistości na chwilę po apokalipsie. Poprzez archeologiczne stanowisko prowadzi nas do ostatecznej figury pomnika, która obrazuje wypowiedź rosyjskiego polityka.
Uladzimir Pazniak (1985) – urodzony w Białoruskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Absolwent wydziału sztuki Uniwersytetu państwowego w Grodnie oraz Wydziału Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie (dyplom magisterski, 2016). W swojej praktyce artystycznej używa media takie jak: rzeźba, rysunek, performance i wideo. Laureat stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012) oraz nagrody Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w VIII edycji konkursu „Najlepsze Dyplomy ASP” (Gdańsk, 2016). Najważniejsze wystawy to: „Who Wants To Die?” (RK Gallery, Berlin, 2016), „When The Shit Hits The Fan” (Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa, 2016) oraz „The Gallery” (Zona Sztuki Aktualnej, Szczecin, 2016). Jego prace znajdują się w kolekcji Zachęty Sztuki Współczesnej.
Kuratorka wystawy: Katarzyna Kalina.
Centrum Sztuki Współczesnej „Kronika” w Bytomiu
10.04-28.05.2021
Aktualności
Nożyczki, klej i fotografia
Szczodrość form i pamięć kamienia. Refleksje po wystawie Alfonsa Łosowskiego
Polska awangarda doceniona po czasie, czyli Franciszka i Stefan Themersonowie
Polska awangarda doceniona po czasie, czyli Franciszka i Stefan Themersonowie
Dom, którego nie widać – wystawa Aleksandry Batury w Warszawie
Polecamy
