Czy jestem feministką? Kilka lat temu powiedziałabym, że nie. Ale nie dlatego, że nie zgadzałam się z postulatami środowisk lewicowych. Po prostu brzydziłam się łatek. Nie czułam potrzeby określania dokładnie swoich poglądów politycznych, ani orientacji seksualnej, już nie mówiąc o czymś tak płynnym, jak wiara. Godząc się na przynależność do jakiejś grupy, niejako podpisujemy się pod wszystkim, co ślina przyniesie na język jej najgłośniejszym przedstawicielom.

Przygotowując się do tego tekstu, trafiłam na artykuł pt. „Prawo i Sprawiedliwość w Starożytnym Egipcie”. I oczywiście mój mózg od razu wziął się za fantazjowanie o przygodach partii rządzącej w krainie faraonów.

Dzisiaj pomówimy sobie o fenomenie, który jest mi znany aż za dobrze i z jednej strony go uwielbiam, a z drugiej szczerze nienawidzę. O teoriach spiskowych. Wielu moim znajomym sprawia wręcz erotyczną rozkosz tworzenie koszmarnych scenariuszy, sugerujących, że właściwie każde nasze pierdnięcie jest sterowane z góry.